NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Tae-o.
Porozmawiamy na zewnątrz.
Jest pan jej opiekunem?
Do-hyeon.
Co tutaj robisz?
Ja...
Była ze mną.
- Z tobą? - Spotkaliśmy się
przez przypadek w sklepie, w którym pracuje.
Chwilę porozmawialiśmy.
A potem...
zadzwoniła do mnie mama.
Mama do ciebie dzwoniła?
Może to pan najpierw wypełnić?
Tak, jasne.
Powinienem wracać do pracy.
Potem zadzwonię.
Dobrze.
Pa.
Czemu nie odbierałaś?
Cały dzień miałam wyciszony telefon.
Dzięki, że przyjechałeś.
Chcieli kontakt do opiekuna. Tylko ty mi przyszedłeś do głowy.
Dopiero wtedy o mnie pomyślałaś?
Wiem wszystko od nowej właścicielki.
Jak cię wyrzucili i straciłaś kontakt z mamą,
to o mnie nie myślałaś?
Próbowałaś...
popełnić samobójstwo?
Niby po co?
Wyglądam ci na kogoś,
kto zabiłby się w taki sposób?
Ja tylko...
Jakoś tak wyszło.
Że byłaś na moście i ściągała cię z niego policja?
Mam w to uwierzyć?
Jak zadzwoniła policja i powiedzieli o tobie...
Wiesz, jak się poczułem?
Myślałem o najgorszym...
Tak trudno mi zaufać? To dlatego...
Nie chciałam wyjść na ofiarę losu.
A od kiedy to dla nas problem?
Odkąd pamiętam, to zawsze mnie trzeba było współczuć.
Co w tym złego?
Zawsze byłam od ciebie zależna i jest mi z tym źle.
Ale doszłam do wniosku,
że przed tobą zniosę to upokorzenie.
Chciałam ci wszystko powiedzieć i zamieszkać z tobą,
ale nie mogłam.
Miałeś na głowie innych znajomych błagających o lokum.
Miałam cię prosić w tym chaosie?
Nie mogłabym. Widziałam, jaki to dla ciebie stres.
Ty to co innego.
I dlatego ci nie powiedziałam.
Nie chciałam być ciężarem.
Przyznaję, uniosłam się honorem.
Chciałam się z tym uporać sama.
Co w tym złego?
Czemu mnie za wszystko winisz?
Ej!
Przestań, to nie fair.
Wybacz, że jestem tępy.
Mogłem zauważyć, że coś nie gra.
Czemu przepraszasz?
Nie twoja wina, że moja rodzina jest biedna.
Jesteśmy przyjaciółmi.
Powinienem bardziej o ciebie dbać.
Nie mów tak.
Też mi wisisz przeprosiny.
Za co?
Za to, że mi nie powiedziałaś
i nie dałaś sobie pomóc
w najcięższych chwilach.
To przykre, wiesz?
Przepraszam.
Nie unoś się przy mnie honorem.
I nie czuj się przy mnie źle.
Dobrze.
Ej! Moja kurtka...
Weź ją sobie.
MARTWIĄC SIĘ O KOGOŚ
O rany.
Męskie ubrania są zwykle dużo za duże
dla dziewczyn.
Ale nie dla ciebie. Pasuje jak ulał.
Może przez te szerokie barki?
Późno już. Lepiej się połóż.
Mogę spać na kanapie.
To tylko na dzisiaj.
A tak w ogóle... Co powiedziała twoja mama? Kiedy wraca?
Później ci opowiem.
Dobra.
Kładź się spać.
Dobranoc.
Jesteś już w domu?
Już dawno.
Położyła się, więc ja też zaraz idę spać.
Rozumiem.
Nie było okazji zapytać przez to zamieszanie.
Co robiłeś na komisariacie?
Różne rzeczy dzieją się na nocnej zmianie. To nie pierwszyzna.
Dzisiaj akurat wpadłem na Song-i.
No tak.
Muszę kończyć. Kładź się.
Dobra. Do usłyszenia.
Cześć.
Od razu wiedziałem.
To było oczywiste, gdy przyszłaś z tą walizką.
Miała walizkę?
- Nie widziałeś? A ty? - Tak.
- Tylko ja nie widziałem? - Wygląda na to,
że masz trzech lokatorów.
Trzech? Chciałbyś.
Jak mam kogoś wybrać, to na pewno Song-i.
Jesteście parą?
- Weź! - Weź!
No to czemu?
Ona może zostać, a ja nie?
Dlatego że...
Cholera.
Moja mama uciekła w środku nocy.
Twierdzi, że nie zamierza wracać do Seulu,
choć wie, że nie mam dokąd iść.
Najwyraźniej jej życie jest ważniejsze.
Zlicytowali mi dom i mieszka w nim nowy właściciel.
Czekam na wypłatę,
więc jestem bez grosza przy duszy.
Mogę mówić dalej, jeśli chcecie.
Nie, wystarczy.
- Dzięki, starczy. - Właśnie.
- Nie macie gdzie się podziać, prawda? - Tak.
Co powiecie na to?
Ja będę gotowała większość posiłków.
- A wy sprzątacie. - Ja?
- Ona? - Oszalałaś?
Wyrzucisz ich?
Na razie nie mogę powiedzieć, ale...
Jesteśmy ludźmi, a nie pasożytami, zgadza się?
- Pewnie, że tak. - Racja.
Poważnie chcecie u mnie mieszkać?
Nie możemy być ciężarem dla Tae-o.
Tak.
Obyśmy się jakoś dogadali.
Kogo niesie tak wcześnie?
Zostań. Ja sprawdzę.
Kto to?
Do-hyeon.
Seo Do-hyeon? Co tu robi o tej porze?
Pewnie ma moją walizkę. Otworzę.
Cześć, Do-hyeon!
- Wyspałaś się? - Tak.
Przyszedłeś mi ją oddać?
Drobiazg.
Dziękuję.
Jestem twoją dłużniczką.
Skąd się wczoraj wziąłeś na komisariacie?
A ty? Skąd się tam wzięłaś?
Zaszło małe nieporozumienie.
Upokarzające, nie pytaj.
A ty?
Nie wróciłaś.
Zadzwoniłem na pobliski posterunek i tak na ciebie trafiłem.
Powiedziałem Tae-o, że byłem tam przez pracę
i trafiłem na ciebie.
Skłamałem, żeby cię nie pogrążać.
Dzięki. Wejdź i zjedz z nam śniadanie.
Dziękuję, ale muszę iść.
OK, do zobaczenia na uczelni.
Ja to zrobię.
Do zobaczenia.
Czy moje serce właśnie mocniej zabiło?
Nie naciskaj jeszcze. Poczekaj, aż będziemy wysiadać.
Wybacz, pierwszy raz jadę autobusem.
Pewnie jesteś potwornie bogata, skoro nigdy nie jechałaś autobusem.
Zaprzyjaźnijmy się.
Dokąd jedziemy?
- Zarobić pieniądze. - Pieniądze?
Nie mogłem cię zostawić samej, bo jesteś roztrzepana,
dlatego jedziesz ze mną.
To praca dorywcza, ale pozwolili mi kogoś przyprowadzić.
Dorywcza?
Dam z siebie wszystko.
- Co to za zajęcie? - Będziemy tłem. Przekonasz się.
„Tłem”?
Ta i tamta.
Ta?
Możemy wziąć po jednej z każdego rodzaju?
- Dobrze. - Z każdego rodzaju?
Nie wiem, jakie lubi.
Przyjaciółka zostaje na razie u ciebie?
Przyjaciele, nie przyjaciółka.
Będę musiał znosić całą trójkę.
Jak się pokłócisz z ojcem, to nawet o mnie nie myśl.
Nie mam już wolnych pokojów.
Blisko jesteście?
Z Song-i?
Jest jak rodzina. Znamy się od lat.
Ale jest wymagająca.
Chciałbym, żeby kogoś sobie znalazła.
Będę mieć dziewczynę i nie mogę się nią ciągle zajmować.
Babeczki gotowe.
Dziękuję.
Czemu tak się poświęcasz? Nawet jej dobrze nie znasz.
Nie widzisz, że robię to, by ją lepiej poznać?
Sęk w tym...
KAMPUS NAEIL RYU SE-HYEON
To ona.
„Imię i nazwisko.
Ryu Se-hyeon.
Sztukę studiuje od 2013 roku.
Pierwsza studentka z Korei
na stażu z grafiki w zagranicznym studiu”.
Niezła jesteś.
Byłaś w Stanach?
W Anglii. Firma miała siedzibę w Londynie.
Dawno przyszedłeś?
Przed chwilą.
„Wraz ze swoim ojcem fotografem zjechała cały świat.
Mówi po angielsku, hiszpańsku i zna trzy inne języki obce”.
Dziewczyno, nie możesz być prawdziwa.
Słucham?
Nie chcę być taki formalny.
Nie żebym cię nie szanował,
ale chcę, żebyś ujrzała we mnie faceta.
Zaśmiałaś się? Mogę do ciebie mówić po imieniu?
Nie weźmiemy cię do koła.
Dlaczego?
Członkostwo wymaga dużego zaangażowania.
- Trzeba poświęcić sporo czasu. - Mam go dużo.
Marzysz o karierze filmowca?
Czy marzę...
Jeszcze...
jeszcze nie.
Widzisz? Nie jesteś gotowy.
Nie uda ci się.
Mam dla ciebie łapówkę.
Łapówkę?
Kupiłem coś słodkiego po drodze.
- Wygląda pysznie, nie? - I to jak!
Którą chcesz?
Tę?
Tak.
Proszę.
Przepiękna.
ARTYKUŁY SPOŻYWCZE
Do-hyeon.
Nie jadłeś jeszcze?
Do bani, że zmiana pokrywa się z przerwą obiadową, nie?
Chyba tak.
Zjedzmy razem.
Chyba akurat nikt nie kończy.
Znam miejsce, gdzie możemy zjeść. Chcesz tam pójść?
Piękny widok.
Nie wiedziałam o tym miejscu.
Wolno nam tu w ogóle być?
Pewnie, że nie.
Proszę.
BULGOGI
- Co ci się stało w ręce? - Mnie?
Większość studentów architektury ma blizny.
Nieuniknione przy robieniu makiet.
Makiet?
Dużo wycinania, klejenia i innych niewdzięcznych zadań.
Gdy ludzie myślą o architekturze,
wyobrażają sobie romantyczne historie.
Prawda jest inna.
Studenci architektury żartują,
że studiują prace ręczne.
Ale cię nudzę.
Mówisz same ciekawe rzeczy.
Przyprowadziłeś tu jeszcze kogoś?
Tak.
Kłamiesz, prawda?
Tak.
Zabawny jesteś.
Naprawdę? Pierwsze słyszę.
Pewnie ja pierwsza to zauważyłam.
Pewnie tak.
Jedzmy.
Gdzie mieszkasz? Odwiozę cię.
Masz samochód?
Pewnie.
Nigdy nie jeździłam skuterem.
Super sprawa. Pojadę powoli, jeśli się boisz.
Nie na tym polega zabawa?
Jedźmy.
O rany.
Wy tamtędy.
- Dzień dobry. - Proszę usiąść tutaj.
A wy... Pomyślmy...
Siadajcie tutaj.
- Tu? - Tak.
Proszę usiąść tam.
Proszę aktorów o gotowość.
- OK. - Dobrze.
Bez nerwów. Rozmawiajcie swobodnie.
Jeśli wszyscy są gotowi, to kręcimy.
Nic trudnego.
Jak reżyser powie: „Uwaga, akcja!”,
musimy po prostu normalnie jeść.
Normalnie?
Tak jak zwykle jesz.
Dam radę.
Scena 27, ujęcie 24, podejście 1.
W porządku. Uwaga, akcja!
Co miałaś na myśli, mówiąc, że chcesz odejść?
Właśnie to.
Nie zapomnę wyzwisk twojej matki.
Przepraszałem cię tyle razy.
I tylko przepraszać potrafisz?
Cięcie!
Co ma znaczyć ta serwetka?
Przepraszam!
Cholera, a tak dobrze zagrane.
- Przykro mi. - Szlag.
Przepraszam.
- Takie dobre ujęcie. - Przepraszam.
Mówiłem, że masz się zachowywać normalnie.
Tak zwykle jem.
Że co?
Ji-eun.
Kim Ji-eun.
Puść mnie. Nie mam ci nic do powiedzenia.
Naprawdę mnie zostawisz?
Jeśli odejdziesz,
- to z nami koniec. - Cięcie!
Co ona znowu robi?
Bardzo przepraszam!
Przepraszam.
Co z tobą?
Masz chodzić tak jak zwykle.
Nie pamiętam, jak chodzę.
Co?
Robisz to celowo?
- Chcesz nas wyrolować? - Nie.
Tak trudno jeść? Tak trudno iść?
Łatwo.
Nawet bardzo łatwo.
Musiałeś akurat przyprowadzić na plan jakąś kretynkę?
Proszę pana.
Niech pan taki nie będzie.
Każdy się stresuje za pierwszym razem.
„Stresuje”?
Słuchaj.
Jesteśmy kolegami?
- Nie. - Jestem twoim kolegą?
- Nie. - Proszę pana.
Czemu go pan bije?
Przestań!
Bardzo przepraszam.
Nie wezmę dzisiejszej dniówki.
I...
jeśli wypadnie coś pilnego i będę potrzebny,
to przyjadę za darmo.
Cholera.
Za jakie grzechy użeram się z idiotami?
Spływajcie stąd oboje.
Dobrze. Przepraszam.
Przepraszam.
Nic ci nie jest?
Przepraszam.
- Jestem taka głupia. - Nie szkodzi.
- To pierwszy raz. - Jestem głupia.
Niech to.
Myślałem, że jesteś jakąś królową Elżbietą.
Jak w ogóle można tak przykucnąć?
- Szlag. - Nie wiem.
Czemu to zrobiłam?
Nie przejmuj się.
Zapomnij o tym.
Wstawaj.
Jak możesz być taki spokojny?
- Jak to? - Nawet teraz.
Ten facet na ciebie nawrzeszczał
i cię popychał, a ty się nawet nie zdenerwowałeś.
Złoszczenie się na niego nic by nie dało.
W takich sytuacjach
najlepiej się pokajać i przeprosić.
Nie dać swojemu ego wziąć góry.
Wybuchając, więcej tracisz, niż zyskujesz.
Właśnie tego mi potrzeba.
Muszę decydować za siebie
w każdej sytuacji. Muszę nauczyć się podejmować decyzje.
Od teraz będę z tobą wszędzie chodzić.
Co?
Tyle się mogę nauczyć od samego przebywania z tobą.
Masz coś przeciwko?
No...
Nikt mi nigdy nie mówił, że można się czegoś ode mnie nauczyć.
Życie jest nieprzewidywalne.
Pewnie, czemu nie?
Zgłodniałem. Idziemy coś zjeść?
Zapomniałam pieniędzy,
- bo tak się spieszyłam. - Nie szkodzi!
Boże!
Dostałem zapłatę z góry.
Dostaliśmy wypłatę za nic?
Życie jest piękne.
Jesteś niesamowity.
Biegiem, zanim się skapną!
Biegiem. Rozumiem.
Ej! Czekaj!
Wysadź mnie tutaj.
Gdzie mieszkasz? Odwiozę cię pod dom.
Aż tak dobrze się nie znamy.
Dobrze. Nie musimy się spieszyć, jeśli tak wolisz.
Było fajnie.
Dam ci znać, kiedy masz rozmowę kwalifikacyjną.
Do zobaczenia.
Jasne.
Siemasz! Wróciłeś.
Ty to jednak umiesz się rozgościć na nie swoim.
Mówisz, jakbyśmy się nie znali. Jesteśmy prawie rodziną.
Mogę wpisać twój numer na zgłoszeniach na przesłuchania?
Że co?
No wiesz... Nie mam komórki.
Podam twój numer, żeby mogli mnie powiadomić o wynikach.
Przestań!
Zgódź się, proszę.
Tylko często sprawdzaj SMS-y. Jesteś najlepszy!
- Najlepszy! - Prawdziwy z ciebie wrzód.
Doskonale ci idzie! Tak trzymaj!
Cześć!
Będziemy dzielić pokój. Zgoda?
To ja powinnam ciebie pytać.
Nigdy z nikim nie dzieliłam pokoju.
Jeśli zrobię coś nie tak, od razu mi mów.
Też nie dzieliłam pokoju.
Spokojnie sypiasz? Mam bardzo lekki sen.
Tak. Nie martw się.
Co tam robisz?
Chowam się.
Ga-rin chrapie jak borsuk. Wrócę, jak przestanie.
Nagraj ją. Będziesz mogła jej dokuczać.
To pierwsze przyszło ci do głowy? Aleś ty niedojrzały.
A właściwie, to jak się udała randka?
- Spotkaliście się znowu? - Czy się spotkaliśmy?
Tak. To przeznaczenie.
Co?
Ale dziwaczka. Popsuć komuś randkę.
Zachowuj się. Nie nazywaj jej dziwaczką.
Dla jasności,
to ja się pomyliłem. Nie popsuła mi randki.
Trzymasz jej stronę? Nie wierzę.
Naprawdę chcesz dołączyć do jej koła?
Tak. W dodatku jest jego założycielką.
Wygrała wiele konkursów.
Też wygrałam wiele konkursów.
I najciekawsze, że mieszka w okolicy.
Naprawdę?
Faktycznie ciekawe.
Marzyłem,
by poznać śliczną dziewczynę.
A ta jest nie tylko piękna, ale i naprawdę w porządku.
Jak wam się układa, to nas poznaj.
Sama ocenię, jaki zły masz gust.
Żal mi ciebie.
Czemu?
Musisz mieć wysokie oczekiwania wobec facetów,
bo przyjaźnisz się z takim ideałem jak ja.
Boję się, że ponoszę część odpowiedzialności za to,
że wiecznie jesteś sama.
Czuję się odpowiedzialny za wszystko. Pij.
Mów, co chcesz.
Słucham tych dyrdymałów, bo nie płacę ci za czynsz.
Tae-o.
Wielkie dzięki.
Mam wrażenie, że nie podziękowałam ci odpowiednio.
To w takim razie bądź dla mnie miła.
Późno jutro wracasz? Ugotuję ci coś dobrego.
Zjem kolację u rodziców.
Musisz bardziej uważać na słowa.
„Ugotuję ci coś dobrego”.
Ktoś pomyśli, że jesteśmy parą.
Dobra, będę bardziej uważać.
Nie chcę stracić szansy na ślub.
Song-i.
Myślisz, że wyjdziesz za mąż?
Wzruszyła mnie twoja szczera troska.
Ej!
Chodź tu, ale już!
A masz!
- Boli. - Nic ci nie jest?
Boli.
Przepraszam...
Egzaminy cząstkowe
zastąpimy projektami grupowymi.
Temat to przyszłość terenów mieszkalnych.
Prezentacja ma potrwać dziesięć minut.
Szefowie zespołów wyślą mi
do przyszłego tygodnia tematy i opisy prac.
I dostaną dodatkowe punkty, rzecz jasna.
To wszystko. Jesteście wolni.
- Dziękujemy. - Dziękujemy.
Potrzebujemy więcej niż trzech osób w grupie.
Mam koleżankę ze sztuki. Ma z nami zajęcia.
- Robi dobre prezentacje. - Dobrze, że ze sztuki.
Cześć!
Wasze napoje.
- Dzięki. - Ja stawiam.
Dzięki.
Wymieńmy się numerami i zdecydujmy,
kiedy się spotkamy.
Stworzę grupę i wybierzemy,
kto zostanie szefem i jaki mamy temat.
- OK. - Pewnie.
Jak się nazywasz?
Han Song-i.
Jestem Ryu Se-hyeon.
Ryu Se-hyeon.
Nie wiedziałam, że mamy razem zajęcia.
Gdzie teraz mieszkasz?
U znajomego.
- Jesteś na jego utrzymaniu? - Można tak powiedzieć.
Se-hyeon.
Wybaczcie, ale mam plany.
Muszę lecieć.
Niezły samochód. To jej chłopak?
Jeden z wielu.
Se-hyeon nie interesują poważne związki.
Song-i.
Tak?
Mogłabyś przynieść książki z listy?
Trzeba je wycofać.
Oczywiście.
Do-hyeon.
- O tę książkę chodzi? - I jeszcze o tamte.
- Wszystkie? - Tak.
- Proszę. - Dziękuję.
Pomyślałem, że ci się przyda.
Dzięki.
W tym dziale to wszystko.
Odstawię książki.
Cześć, Tae-o!
Jak leci?
To jedno z najlepszych francuskich win. Co roku powstaje tylko 500 butelek.
Pijcie powoli i rozkoszujcie się.
Przyjechałem skuterem. Nie mogę pić.
Bądź facetem i przesiądź się choćby na motor.
Nie mam nic przeciwko, żebyś kupił mi auto.
Ja też mogę?
Jak dostaniesz się na studia.
Nie za duże oczekiwania, patrząc na jego oceny?
Teraz mam jeszcze gorsze.
Naprawdę?
Czemu mnie szczypiesz?
Jakoś marnie wyglądasz.
Popijasz sobie ostatnio?
Czy popijam? Ależ skąd.
Całe noce się uczę.
Uczysz się kobiet?
Co to ma znaczyć?
Nie przyjaźnisz się z tą Song-i?
A co ma do tego Song-i?
Jej mama uciekła w środku nocy.
Skąd o tym wiesz?
A czemu mam nie wiedzieć?
Wynajęła u twojego ojca lokal pod restaurację.
Od miesięcy nie płaci czynszu.
Przestańcie. Tracę apetyt.
Nie tylko nas wyrolowała.
Dzień przed tym, jak uciekła,
pożyczyła pieniądze od sąsiadów.
Poznała jakiegoś faceta.
Naprawdę?
Nie powtarzaj takich rzeczy,
jeśli nie wiesz na pewno.
Tae-o.
Dlaczego miałabym zmyślać?
Ludzie widzieli ją z mężczyzną.
Nie wiem, kim jest ani co robi,
ale ponoć zakochała się w nim po uszy.
Nie mów o tym Song-i, proszę.
Ma tyle lat, że może wiedzieć.
Takie ma szczęście w życiu. Ponoć karmę się dziedziczy.
Niech wie, że matka zalega nam z zapłatą.
A tak na poważnie...
Da radę odzyskać pieniądze?
Tato.
Mówisz jak lichwiarz.
Nie mów Song-i o pieniądzach.
- Zajmę się tym. - Nazywasz mnie lichwiarzem?
Dlatego nie pożycza się pieniędzy komuś, kto ich nie ma.
Obrywa mi się, choć jestem ofiarą.
MIN-AH
Cześć!
Co robisz?
Ja?
Odrabiam pracę domową.
Potwornie trudna.
Chciałabyś pójść na randkę w ciemno?
Randka w ciemno?
Studiuje wychowanie fizyczne i gra w hokeja.
Brzmi nieźle, nie?
Hokeista?
Fajna sprawa.
To jak? Zgadzasz się?
Zawsze się zastanawiałam, jakby to było umawiać się z hokeistą.
Może po prostu ogłosisz to całemu światu?
Nie zdecyduję się.
Sama bym poszła, gdybym nie miała chłopaka.
Przepuścisz taką okazję?
Mam na horyzoncie fajnego chłopaka.
Co? Poważnie? Nic nie mówiłaś!
Mam ostatnio trudny okres,
a on bardzo mi pomaga.
Zaczęłam coś do niego czuć.
Jakoś tak nagle.
Wpadłaś po uszy!
Chyba tak. Naprawdę mi się podoba.
Ciągle o nim myślę,
a jak jesteśmy razem,
to aż się denerwuję.
Dalej! Powiedz mi, kto to jest!
Innym razem.
Odezwali się już z praktyk?
Nie zmieniaj tematu. Mów, kto to.
Powiem ci, jak wszystko się...
Chwila.
Wszystko idzie przez głośnik?
Telefon odłączony.
Mów, ja tu słucham.
Halo?
Jesteś tam?
Oddzwonię.
Tae-o.
Tak?
Wszystko słyszałeś?
Napisy: Adam Sikorski